Hokej na lodzie – wprowadzenie i ogólne zasady gry (część 2)

   Niezaprzeczalnymi mistrzami w hokeju na lodzie są Amerykanie oraz Kanadyjczycy. Oba te państwa uznawane są za kolebkę hokeja. Nic więc dziwnego, że od dziesiątek lat, drużyny amerykańskie i kanadyjskie, plasują się na najwyższych miejscach podczas rozgrywek światowych mistrzostw świata w hokeju na lodzie. Do najlepszych drużyn męskich należy także reprezentacja Rosji, Szwecji i Czech. Najlepsze drużyny hokejowe w Ameryce Północnej, należące do Narodowej Ligi Hokejowej (NHL), są wyłaniane każdego sezonu podczas walki o Puchar Stanleya. Drużyny należące do ligi charakteryzuje bardzo wysoki poziom gry oraz stosunkowo duże zarobki ich graczy. Hokej na lodzie – wprowadzenie i ogólne zasady gry (część 2).

Pojęcia funkcjonujące w hokeju na lodzie

Spalony (ang. offside) występuje, gdy zawodnik znajdzie się w tercji przeciwnika przed krążkiem wbitym tam przez jego partnera z drużyny. Wówczas gra wraca do tercji środkowej. Obecnie stosuje się tzw. „tag-up offside” czyli odłożony spalony. Oznacza to, że gracz znajdujący się na pozycji spalonej może z niej uciec, czyli wycofać się do strefy neutralnej, a następnie ponownie wjechać do strefy obronnej rywala.

Rzut karny wykonuje się, gdy zawodnik zostanie faulowany, gdy przed nim znajduje się już tylko bramkarz przeciwnika. Pozostali gracze zjeżdżają z lodowiska, pozostaje tylko bramkarz strony faulującej, zawodnik poszkodowany i krążek, umieszczony na środku lodowiska. Zawodnik może w dowolny sposób przejąć krążek (nie może się cofnąć z krążkiem, ani go zgubić), podjechać pod bramkarza i oddać strzał.

Zabroniona strefa gry bramkarza (ang. „restricted goalie area”) to kolejny nowoczesny i zarazem kontrowersyjny przepis wprowadzony w 2005 roku do NHL. Zabrania on bramkarzom grania krążkiem za linią bramkową z wyjątkiem pola w kształcie trapezu, znajdującego się za bramkami. Bramkarz, który złamie ten przepis, zostaje ukarany karą mniejszą 2 minut.

Uwolnienie (ang. icing) występuje, gdy gracz wybije krążek z własnej połowy (własnej tercji i połowy tercji środkowej) na połowę przeciwnika tak, że krążek minie linię bramkową, ale żaden z zawodników nie będzie miał możliwości przejęcia go. Gra wraca do tercji obronnej drużyny popełniającej faul. W polskiej lidze hokejowej, do sezonu 2005/2006 uwolnienia nie przyznawało się gdy zawodnik wybije krążek z własnej połowy a krążek mijając linię bramkową przejdzie wcześniej przez pole bramkowe, jednakże wraz z wprowadzeniem nowych przepisów przez IIHF od sezonu 2006/2007 uwolnienie zostaje odgwizdane przez sędziów w takiej sytuacji. Uwolnienia nie będzie też gdy krążek z własnej połowy wybije zespół grający w osłabieniu oraz oczywiście wtedy gdy krążek wpadnie do bramki.

Sidney Crosby – wschodząca gwiazda NHL / Źródło: nilsenreport.ca

Kary

   Gdy jedna z drużyn popełni wykroczenie, sędzia podnosi ręce do góry, ale nie przerywa gry. Powoduje to prawo wystąpienie prawa korzyści dla poszkodowanej drużyny. Od tej pory drużyna faulująca nie może dotknąć krążka, a poszkodowani mogą bez obaw atakować bramkę rywali. Jeżeli natomiast drużyna faulująca dotknie krążka, to sędzia przerywa grę, a zawodnik otrzymuje karę. Kara polega na osłabieniu drużyny poprzez ściągnięcie jednego z zawodników na ławkę kar na określony czas. Wymiary kary są różne: 2 minuty, 5 minut, kara meczu. Na boisku musi być co najmniej 4 zawodników. Jeżeli karę otrzymuje 3 zawodnik, to zostaje on na boisku, a jego kara zostaje doliczona po karze odbytej przez innego zawodnika.

   Jeżeli drużyna grająca w osłabieniu straci bramkę, to zawodnika może wrócić do gry z ławki kar, chyba, że kara obejmowała 5 minut lub była większa. Wtedy musi odsiedzieć całą karę. Karą objęte są następujące zagrania: zahaczanie, spowodowanie upadku przeciwnika, trzymanie przeciwnika lub jego kija, gra uniesionym kijem, niesportowe zachowanie, atak łokciem, kolanem, z tyłu, podcinanie, wrzucanie na bandę, opóźnianie gry oraz gra złamanym kijem. Zachowania wymienione w regulaminie gry IIHF (ang. International Ice Hockey Federation, pol. Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie), za które przydzielane są kary:

– zahaczanie (hooking)
-spowodowanie upadku przeciwnika (tripping)
– atak kijem trzymanym oburącz (cross-checking)
– przeszkadzanie (interference)
– trzymanie przeciwnika (holding)
– trzymanie kija przeciwnika (holding the stick)
– niebezpieczna gra wysoko uniesionym kijem (high-sticking)
– nadmierna ostrość w grze (roughing)
– udział w grze większej liczby zawodników niż dozwolona w danym momencie (too many players on the ice)
– niesportowe zachowanie (unsportsmanlike conduct)
– uderzanie kijem (slashing)
– kłucie kijem (spearing)
– atak łokciem (elbowing)
– atak kolanem (kneeing)
– atak z tyłu (checking from behind)
– podcinanie (clipping)
– wrzucenie na bandę (boarding)
– natarcie (charging)
– opóźnianie gry (delaying the game)
– celowe poruszenie bramki (displacing the goal)
– celowe wybicie krążka za bandę (delaying the game)
– celowe rzucenie kija w stronę krążka
– gra złamanym kijem
– używanie nieprzepisowego sprzętu i wyposażenia (illegal equipment).

Puchar Stanleya – trofeum corocznie wręczane zwycięzcy NHL / Źródło: sportingnews.com

Puchar Stanleya

   Puchar Stanleya jest najważniejszym trofeum przyznawanym każdego sezonu najlepszej drużynie hokejowej, grającej w lidze NHL. Nagroda ta jest przechodnia co oznacza, że w każdym sezonie amerykańskie i kanadyjskie drużyny walczą o nią i zdobywają ją jedynie na jeden rok – do kolejnych rozgrywek. Puchar Stanleya jest najważniejszą nagrodą w amerykańsko-kanadyjskiej lidze hokejowej. Został on zasponsorowany przez lorda Stanleya w 1893 roku. W tym samym roku odbyły się pierwsze rozgrywki o tę nagrodę. Drużyną, która zdobywała puchar najczęściej jest kanadyjski zespół Canadiens de Montréal. W 2016 roku trofeum zdobyła drużyna Pittsburgh Penguins.

   Zespół ten pokonał w finale San Jose Sharks i zwyciężył wynikiem cztery do dwóch. Jak zostało wcześniej wspomniane, Puchar Stanleya jest nagrodą przechodnią. Drużyna, która zwycięży w lidze w danym sezonie, nie otrzymuje nagrody na stałe. Jej oryginał przechowywany jest w Toronto, w Sali Sław Hokeja. Drużyna wygrywająca rozgrywki nigdy nie dostaje oryginału statuetki, a jedynie jej duplikat, na którym zostaje wygrawerowana nazwa zwycięskiego zespołu oraz nazwiska członków drużyny. Duplikat, podobnie jak oryginał również przechowywany jest Sali Sław, jednak zostaje z niej usunięty w momencie odbywania się finałowych rozgrywek NHL. Oryginalny Puchar Stanleya waży dokładnie czternaście i pół kilograma i mierzy aż osiemdziesiąt dziewięć i pół centymetra. To cenne trofeum, o które walczą wszystkie drużyny NHL, a zdobywają je jedynie najlepsi.

Mariusz Krawiec