Piłka ręczna – wprowadzenie i ogólne zasady gry (część 2)

   Piłka ręczna w formule jaką znamy obecnie, uformowała się pod koniec XIX wieku w krajach skandynawskich – Danii, Norwegii i Szwecji oraz w Niemczech. Tradycje handballowe zachowały się w tych krajach do dziś i nie przypadkiem do tej pory ta dyscyplina jest tam niezwykle popularna. Pierwsze reguły gry spisał w 1898 roku Duńczyk Holger Nielsen, a rozwinął je w 1919 roku Carl Schlenz. Pierwszy mecz międzypaństwowy rozegrano 13 września 1925 roku w Halle. Niemcy pokonały Austrię 6:3. Pierwsze mistrzostwa świata drużyn męskich rozegrano w 1938 roku, żeńskich zaś w 1957 roku. Piłka ręczna – wprowadzenie i ogólne zasady gry (część 2).

Podstawowe błędy

  • Błąd kroków – wykonanie zbyt dużej ilości kroków. Można wykonać maksymalnie trzy kroki z piłką trzymaną w rękach. Można wykonać trzy kroki, kozłować piłkę i ponownie wykonać trzy kroki. Kolejne kozłowanie jednak będzie błędem. Również, gdy zaczynamy od kozłowania piłki, później ją złapiemy mamy do wykonania trzy kroki jednak nie możemy jej ponownie kozłować.
  • Błąd kołowania – nieprawidłowe wykonanie kozłowania. Kozłując piłkę nie można jej „przenosić”.
  • Złe wprowadzenie piłki do gry z rozpoczęcia po utracie bramki – piłkę wprowadza się do gry ze środka boiska po gwizdku sędziego. Wprowadzający piłkę stoi jedną stopą na punkcie środkowym boiska. Zawodnicy drużyny przeciwnej muszą być w odległości co najmniej 3 m jednak nie muszą być na własnej połowie. Zawodnicy własnej drużyny muszą być na swojej połowie zanim piłka nie zostanie wprowadzona do gry.
  • Złe wprowadzenie piłki do gry z autu – piłkę z autu należy wprowadzać do gry stojąc jedną stopą na linii bocznej.
  • Przekroczenie linii 6 m – jeśli zawodnik drużyny atakującej przekroczy linię 6 m, grę wznawia drużyna przeciwna rzutem wolnym z miejsca przewinienia. Jeśli zawodnik drużyny broniącej przekroczy linię 6m i będzie w niej bronił, drużynie przeciwnej przysługuje rzut karny.
  • Złe wykonanie rzutu karnego – zawodnik wykonujący rzut karny nie może przekroczyć linii 7m, nie może oderwać stopy, ani jej przesunąć. Nie może również zwlekać z oddaniem rzutu więcej niż 3 sekundy od gwizdka sędziego. Jeśli popełni, któryś z wymienionych błędów grę wznawia drużyna przeciwna rzutem wolnym z miejsca popełnienia przewinienia.

Zawodnik podczas wykonywania rzutu karnego / Źródło: www.przegladsportowy.pl

Inne ważne pojęcia

  • Kary – wśród kar rozróżnia się kilka ich rodzajów w zależności od przewinienia. Najlżejsze są upomnienia (żółte kartki). Mogą być one udzielone za nieprawidłowe i groźne oddziaływanie na przeciwnika, nieprawidłowe zachowanie podczas wznowienia gry przez przeciwnika, niesportowe zachowanie. Jednak zwyczajowo sędziowie dają 2-3 żółte kartki na początku meczu. Natomiast wykluczenie zawodnika na dwie minuty ma miejsce, gdy wystąpi błąd podczas zmiany zawodników, powtarzające się faule lub niesportowe zachowanie na przeciwniku, wielokrotne próby przeszkodzenia we wznowieniu gry. Najwyższą karą jest czerwona kartka (dyskwalifikacja). Eliminuje ona zawodnika z dalszej gry. Następuje w momencie pojawienia się na boisku zawodnika nieuprawnionego do gry, gdy zawodnik popełni bardzo groźny faul na przeciwniku, za poważne niesportowe zachowanie zawodnika i działacza, również poza boiskiem, za zaatakowanie działacza. Dyskwalifikacja następuję automatycznie, gdy zawodnik otrzyma trzecie dwuminutowe wykluczenie.
  • Atak pozycyjny – przed rozpoczęciem atakowania zawodnicy zajmują określone pozycje. Stosowany jest gdy niemożliwy jest atak szybki. Występują trzy fazy ataku: wstępna, przygotowawcza i atak właściwy. W ataku pozycyjnym najczęściej stosuje się ustawienie 2:1:3. Od tego ustawienia zaczynamy nauczanie ataku pozycyjnego w piłce ręcznej.
  • Atak szybki – inaczej nazywany kontratak. Polega na jak najszybszym przedostaniu się pod bramkę przeciwnika. Wyróżniamy atak bezpośredni (1 podanie otwierające drogę do bramki) i atak pośredni (kilka podań przed dojściem do pozycji rzutowej). Najbardziej skuteczny ze wszystkich ataków.
  • Obrona każdy swego – z przekazywaniem lub bez przekazywania. Nastawiona na zabieranie piłki. Stosowana od połowy boiska. W nauczaniu techniki obrony strefowej obrona każdy swego jest wyjściowym systemem.
  • Obrona strefowa – przemieszczanie zawodników w kierunku piłki, tworzenie przewagi liczebnej. Obrona 6:0 – zawodnicy stoją w jednej linii (najbardziej popularna). Obrona 5:1 – z jednym wysuniętym zawodnikiem utrudniającym rozegranie. Obrona 4:2 – z dwoma wysuniętymi zawodnikami. Obrona 3:3 – ustawienie w dwóch liniach, obrona 3:2:1 – ustawienie w 3 liniach. Ustawienia 3:3 i 3:2:1 są obronami ofensywnymi, najbardziej elastycznymi i wszechstronnymi.
  • Rzut od bramki – rzut wykonywany z pola bramkowego przez bramkarza w przypadku przekroczenia piłki przez linię końcową (piłka została wyrzucona przez drużynę przeciwną lub bramkarza drużyny broniącej).
  • Rzut z linii bocznej – rzut wykonywany z linii bocznej. Przy prawidłowo wykonanym rzucie stopa jest ustawiona na linii bocznej.
  • Rzut karny – rzut wykonywany z 7 m. Zrządzany jest za niezgodną z przepisami interwencję zawodników lub osób towarzyszących drużyny przeciwnej, na całym boisku w sytuacji pewnej do zdobycia bramki. Zawodnik wykonujący rzut nie może oderwać i przesunąć stopy. Bramkarz nie może wyjść dalej przed bramkę niż na 4. metr. Zawodnicy drużyny przeciwnej muszą znajdować się min. 3 m od zawodnika wykonującego rzut karny za linią rzutów wolnych (przerywana).
  • Rzut wolny – wykonywany z miejsca przewinienia. Jeśli przewinienie miało miejsce za linią rzutów wolnych (przerywana linia – 9 m) rzut wykonujemy z linii rzutów wolnych. Zawodnik wykonujący rzut nie może oderwać stopy. Zawodnicy drużyny przeciwnej muszą znajdować się w odległości min. 3 m.

Mariusz Krawiec