Hokej na lodzie - wprowadzenie i ogólne zasady gry (część 1)

Dodane przez Mariusz Krawiec - wt., 04/11/2017 - 17:00
a

Niezaprzeczalnymi mistrzami w hokeju na lodzie są Amerykanie oraz Kanadyjczycy. Oba te państwa uznawane są za kolebkę hokeja. Nic więc dziwnego, że od dziesiątek lat, drużyny amerykańskie i kanadyjskie, plasują się na najwyższych miejscach podczas rozgrywek światowych mistrzostw świata w hokeju na lodzie. Do najlepszych drużyn męskich należy także reprezentacja Rosji, Szwecji i Czech. Najlepsze drużyny hokejowe w Ameryce Północnej, należące do Narodowej Ligi Hokejowej (NHL), są wyłaniane każdego sezonu podczas walki o Puchar Stanleya. Drużyny należące do ligi charakteryzuje bardzo wysoki poziom gry oraz stosunkowo duże zarobki ich graczy.

Podstawowe informacje

Wbrew pozorom w skład drużyny hokejowej nie wchodzą wyłącznie zawodnicy. Tworzą ją również trenerzy, kierownicy i masażyści. Drużynę hokejową tworzy dwudziestu zawodników grających w polu oraz dwóch bramkarzy. Jednocześnie na lodzie może przebywać do sześciu zawodników jednej drużyny. Do gry w hokeja na lodzie niezbędne są łyżwy, a ponadto kij i krążek. Zawodnicy jednej drużyny są zobowiązani umieścić krążek w bramce drużyny przeciwnej. Mają na to 20 minut podczas jednej rundy (tercji). Mecz składa się łącznie z trzech tercji. Miejscem rozgrywek hokeja na lodzie jest lodowisko, które podzielone jest na trzy części, oddzielone od siebie niebieskimi liniami. Środkowa część jest częścią neutralną, dwie pozostałe są częściami danej drużyny. Ponadto częścią boiska jest również ławka rezerwowych oraz ławka kar. Podczas gry w hokeja na lodzie, krążek można uderzać zarówno kijem, ale również łyżwą, czy ręką. Dwóch ostatnich możliwości nie można jednak zastosować we wszystkich sytuacjach. Niedozwolone jest zagranie krążka ręką do zawodnika z własnej drużyny oraz nie można uderzać krążka kijem podniesionym powyżej ramion. Obie te sytuacje prowadzą do wznowienia gry. Bardzo ważne jest to, że bramkę można zdobyć wyłącznie uderzając krążek kijem. W innych przypadkach nie zostanie ona uznana. Zmiany zawodników („piątek”) dokonywane są w trakcie gry oraz w czasie przerw w grze. Istotne jest przy tym, aby na lodowisku niezmiennie przebywało nie więcej niż sześciu graczy jednej drużyny. Przekroczenie tego przepisu skutkuje nałożeniem kary na drużynę naruszającą tę zasadę. W przypadku, gdy krążek zniknie z pola widzenia sędziego (np. wypadnie w trybuny, jeden z zawodników zasłoni go na dłużej niż trzy sekundy, bramkarz przykryje ciałem itp.), następuje przerwanie gry oraz jej wznowienie, które polega na stanięciu naprzeciwko siebie dwóch zawodników z przeciwnych drużyn, walczących o krążek dla swojej drużyny. W sytuacji, gdy jedna z drużyn traci bramkę, również następuje wznowienie gry – w środkowej części boiska.

b
Bójki podczas meczów to normalne sytuacje / Źródło: Wikimedia Commons

Historia hokeja na lodzie na świecie i w Polsce

Hokej został zapoczątkowany prawdopodobnie z końcem XV wieku, na terenie Francji lub Anglii. Rozgrywki tej dyscypliny na lodzie zostały zapoczątkowane dopiero w 1785 roku, a w 1855 roku ta gra została także wymyślona przez angielskich żołnierzy, stacjonujących w Ontario. Hokej był jedyną możliwą do rozgrywania dyscypliną sportową, w warunkach jakie panowały w tamtym czasie w Ontario – srogie i mroźne zimy nie sprzyjały innym rozrywkom sportowym. Pierwszy mecz hokeja na lodzie odbył się 3 marca 1875 roku w hali Victoria Skating Rink w Montrealu. Do walki o mistrzostwo stanęły dwie drużyny składające się z dziewięciu zawodników, którzy do swojej dyspozycji mieli drewniany krążek, łyżwy i kije. Całe spotkanie zakończyło się w ciągu jednej godziny. Zasady gry w hokeja na lodzie zostały usystematyzowane w 1877 roku, przez kilku studentów Uniwersytetu McGill. Zostały one oparte na zasadach gry w hokeja na trawie. Również w 1877 roku został założony pierwszy klub, który nosił nazwę McGill University Hockey Club. Hokej na lodzie zyskiwał na popularności i zdecydowano się włączyć go do programu karnawałowego odbywającego się w Montrealu, co było równoznaczne z rozegraniem pierwszego turnieju hokejowego. W 1879 roku na terenie Kanady powstała pierwsza amatorska liga hokejowa. Do Europy hokej na lodzie dotarł z końcem XX wieku. Najwcześniej tą dyscypliną sportową zainteresowali się Niemcy, Szwajcarzy, Belgowie, Francuzi, Anglicy oraz Czesi. Pierwsza międzynarodowa organizacja hokeja na lodzie LIHG (Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie) powstała w 1908 roku, która następnie została przekształcona w IIHF (International Ice Hockey Federation). W 1924 roku hokej na lodzie po raz pierwszy był rozgrywany na zimowych igrzyskach olimpijskich. W Polsce hokej zaczęto uprawiać w latach dwudziestych XX wieku. Jako datę narodzin tej dyscypliny w naszym kraju przyjmuje się rok 1925, kiedy to cztery warszawskie kluby (Polonia, AZS, Warszawianka, WTŁ) założyły Polski Związek Hokeja na Lodzie (PZHL). W grudniu 1930 roku w Katowicach otwarto pierwsze w Polsce, a dwunaste w Europie sztuczne lodowisko - Torkat. W 1931 roku odbyły się u nas mistrzostwa świata. Polacy na turnieju w Krynicy zajęli czwarte miejsce oraz zdobyli tytuł wicemistrzów Europy. Rok później otworzyła się przed biało-czerwonymi szansa na olimpijskie medale. W Lake Placid grały tylko cztery drużyny. Niestety, to właśnie my okazaliśmy się najsłabszą ekipą turnieju i wylądowaliśmy poza podium. Po II wojnie światowej w pierwszym starcie podczas czempionatu globu Polska wywalczyła jeszcze szóste miejsce, ale potem coraz trudniej było naszej reprezentacji rywalizować z najlepszymi. Dość powiedzieć, że po raz ostatni na igrzyskach olimpijskich graliśmy w 1992 roku, a przez ostatnie 20 lat w mistrzostwa świata elity uczestniczyliśmy tylko raz. Na arenie międzynarodowej o Polsce w ostatnich latach przypominali tylko pojedynczy zawodnicy. Mariusz Czerkawski ze szwedzkim Djurgarden zdobył Klubowy Puchar Europy, a w latach 1994-2006 rozegrał 745 meczów w elitarnej lidze NHL, strzelając 215 goli i notując 220 asyst (w tym czasie grał w barwach pięciu klubów). W NHL grał też Krzysztof Oliwa, który do tej pory jako jedyny Polak wywalczył prestiżowy Puchar Stanley (w 2000 roku z New Jersey Devils).

c
Bramkarz podczas meczu ubiera na siebie sprzęt o łącznej wadze ponad 13 kg / Źródło: Wikipedia Commons

Strój i sprzęt

Wszystkich graczy obowiązują kaski ochronne, a juniorów dodatkowo osłony na twarz. Barki, ramiona, łokcie i klatkę piersiową chronią tzw. bodiczki, a nogi i kolana – nagolenniki. Spodnie są wyłożone wewnątrz specjalną pianką oraz twardymi wkładkami z tworzywa. Rękawice są pokryte od zewnątrz grubą i twardą gąbką. W sposób szczególny zabezpieczony jest bramkarz. Na nogi zakłada on tzw. parkany, wypełnione gąbką i specjalną pianką, obciągnięte skórą, których szerokość nie może przekroczyć 30 cm. Jego łyżwy pokryte są grubszym materiałem ochronnym, a „kominki” obniżone. Jego kij jest szerszy (łopatka do 39 cm) i dłuższy (do 71 cm). Ręka władająca kijem zabezpieczona jest odbijaczką (prostokąt 42 na 21 cm), a na drugiej znajduje się łapaczka, czyli skórzana rękawica (do 42 cm) ze specjalnym koszykiem. Wszyscy bramkarze zobowiązani są do noszenia kasków z kratownicą, a niektórzy mają również pod brodą ochraniacze na krtań i szyję, w postaci prostokątnej tabliczki z twardego tworzywa.

Łyżwy składają się z płozy wykonanej ze znakomitej, twardej stali, 2 lub 3 „kominków” z lekkiego i twardego tworzywa sztucznego oraz wygodnego, skórzanego, sznurowanego, usztywnionego buta, mającego specjalne zabezpieczenia na kostki i ścięgno Achillesa. Kije hokejowe są wykonane z drewna i mogą być długie do 163 cm. Szerokość rękojeści nie może przekraczać 3, a jej grubość 2,5 cm. Sama łopatka nie może być dłuższa niż 32 cm. Zawodnicy dodatkowo owijają ją taśmą w celu lepszej kontroli nad krążkiem. Krążek jest wykonany z twardej wulkanizowanej czarnej gumy. Jego wymiary to: średnica 7,62 cm, grubość 2,54 cm, waga 156-170 g.

Dodaj komentarz

Ograniczony HTML

  • Dozwolone znaczniki HTML: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type> <li> <dl> <dt> <dd> <h2 id> <h3 id> <h4 id> <h5 id> <h6 id>
  • Znaki końca linii i akapitu dodawane są automatycznie.
  • Adresy web oraz email zostaną automatycznie skonwertowane w odnośniki